تبلیغات
سی پی یو - cpu
لینك به ما


لوگوی دوستان

نظرتان در مورد مطالب ارائه شده چیست؟





هر گونه استفاده از محتوای این قالب در جهت ترویج فرهنگ غنی شیعه و عاشورا با ذکر منبع مجاز و بلامانع می باشد
با تشکر محمد جمال دهقان پور


شرکت Ibm برای کاهش قیمت سیستمها، قراردادی با شرکت اینتل بست تا جانشینی برای 8086 بسازد و شرکت اینتل تراشه 8088 را ساخت. نخستین کامپیوترهای شخصی Ibm هم در سال 1981 با همین تراشه 8088 معرفی شد. خصوصیات آنها امروزه برای ما خنده دار است: 16 کیلو بایت حافظه و نمایشگر تک رنگ (سبز رنگ) . 8088 از نظر ثبات ها و پردازش های داخلی مثل 8086 بود ولی از نظر گذرگاه خارجی داده ها به صورت 8 بیتی عمل می کرد. با آن که چنین محدودیتی از کارائی و عملکرد ریزپردازنده می کاست ولی به صورت بسیار زیادی سازمان حافظه و تراشه های جانبی ان را ساده و کم خرج می کرد.

ریزپردازنده های 8086/8088 دارای گذرگاه حافظه 20 بیتی هستند. این گذرگاه به ریزپردازنده اجازه می دهد تا 2 به توان 20 محل حافظه را آدرس دهی کند. این مقدار برابر یک مگابایت یا 1،048،576 بایت حافظه است:
1mb= 1024 X 1024 = 1048576

این پردازنده ها ابتدا با سرعت پالس های ساعت 4.77 مگاهرتز کار می کردند که اگر آن را با سرعت های امروزی مقایسه کنید بسیار آهسته و کند به نظر می آیند. سرعتی- كه- ریز پردازنده- دارد نشانگر سرعت- اجرای -دستورالعمل هاست.
تراشه های بعدی که از این ریزپردازنده ها ساخته شد با سرعت 8 مگاهرتز کار می کردند. کامپیوترهای Xt نسل بعدی کامپیوترهای Ibm بودند که تا سرعت های 8 و 10 و حتی 12 مگاهرتز ساخته شدند. با مقایسه قدرت کامپیوترهای امروزی ، شاید تصور این که کامپیوترهای با ریزپردازنده های 8086/8088 مفید باشند کمی دشوار به نظر می رسد ولی به هرحال در زمان خود کامپیوترهای قدرتمندی بودند.
پس 8088 همان ریزپردازنده 8086 است با این تفاوت که گذرگاه داده های آن در خارج از تراشه به جای آنکه 16 بیتی باشد، 8 بیتی است. (توضیح بیشتر در سایر مقالات سایت میکرورایانه) این امر باعث می شد که بتوان از مدارهای خارجی و تراشه های جانبی ارزان قیمت 8 بیتی آن روز (که در بازار به وفور یافت می شد) بهره گرفت و در نتیجه محصولاتی ارازن قیمت تولید کرد.
نکته جالب در اینجا این است که شرکت اینتل هنوز هم چنین روشی را دارد، ابتدا یک تراشه قدرتمند و نسبتا گران به بازار عرضه می کند (تا رقبا را بهتر از صحنه خارج کند) و سپس ماه ها بعد تراشه ای از همان خانواده و با قدرت و قیمت کمتر تولید می کند و با این روش انحصار خود را در بازار ریزپردازنده ها مستحکم تر می نماید.
ارزان بودن مدارهای خارجی و تراشه های جانبی 8 بیتی دلیل اصلی شرکت Ibm در انتخاب ریزپردازنده 8088 برای ساخت Pc بود. ضمنا این انتخاب به شرکت Ibm اجازه می داد تا مدعی ساخت کامپیوتری 16 بیتی (و لذا قدرتمند در زمان خود) باشد، زیرا 8088 در داخل بصورت 16 بیتی پردازش می کرد. در واقع کامپیوترهای Pc باید رشد خود را مدیون این انتخاب بداند و موفقیت Pc، موفقیت اینتل را هم تضمین کرد. جالب است که شرکت کامپک شهرت خود را به دلیل استفاده از ریزپردازنده 8086 (که قوی تر بود) در کامپیوترهای تولیدی خود به دست آورد

ریزپردازنده 8088
در واقع ریزپردازنده 8086 كمی جلو تر از زمان خود بود، زیرا اكثر ادوات جانبی موجود در آن زمان از گذر گاه داده هشت بیتی استفاده می كردند. بهمین دلیل اینتل در سال 1979، ریزپردازنده 8088 را به بازار عرضه كرد. این ریزپردازنده از لحاظ نرم افزاری و سخت افزاری كاملاً مشابه پردازنده 8086 بود ولی گذرگاه داده آن 8 بیتی بود تا بتواند با ادوات جانبی 8 بیتی موجود در بازار كار كند.
شاید یكی از ویژگیهای ممتاز شركت اینتل كه باعث موفقیت آن شد، همین انعطاف پذیری این شركت و توجه فوق العاده به وضعیت بازار بود. به عقیده اكثر كارشناسان، بسیاری از ریزپردازنده های 8 بیتی و 16 بیتی كه با فاصله كمی از ریزپردازنده های اینتل به بازار عرضه شدند، كارائی بالاتری نسبت به ریزپردازنده های اینتل داشتند ولی دو عامل باعث موفقیت چشمگیر اینتل شد این دو عامل عبارتند از:
1-  عرضه سریعتر پردازنده های جدید به بازار:
در واقع اكثر رقبای اینتل، دنباله رو این شركت بودند و بهمین دلیل اگرچه در بسیاری از موارد پردازنده های بهتری را ارائه كردند ولی پیش از آن اینتل بازار را تصاحب كرده بود.
2-  سازگاری با پردازنده های قبلی:
هرچند رعایت این مساله باعث كاهش كارائی نسبی پردازنده ها شد ولی استفاده از نرم افزار ها و سخت افزار های موجود اهمیت بسیار بیشتری دارد. 

ریزپردازنده 80286
بعد از ریزپردازنده 8086 شرکت اینتل ریزپردازنده 80186 و 80188 را به بازار عرضه کرد. ولی ریزپردازنده ی 80186 و 80188 برخلاف 8086 و 8088 توفیق چندانی بدست نیاورد و بهمین دلیل معمولاً اشاره چندانی به آنها نمی شود ولی ریزپردازنده 80286 اهمیت زیادی دارد.
ریزپردازنده 80286 اولین بار در سال 1983 و با فركانس پالس های ساعت 6MHz به بازار عرضه شد. ریزپردازنده 80286 نیز یك ریزپردازنده 16 بیتی بود ولی تعداد گذرگاه آدرس آن به 24 خط افزایش پیدا كرده بود و می توانست تا 16MB حافظه را آدرس دهی كند. لذا مود Real (واقعی) كافی نبود و در نتیجه مود Protected (حفاظت شده) ارائه شد.
در ابتدا که سیستم BOOT می شد، ریزپردازنده در مود واقعی كار می كرد ولی بعد از مدتی كوتاه، به مود حفاظت شده Switch می كرد. استفاده از مود Protected، این امكان را برای كاربر فراهم می ساخت كه چندین برنامه را به صورت همزمان اجرا كند كه اصطلاحاً به این ویژگی MultiTasking می گویند.

ریزپردازنده 80386
خانواده ریزپردازنده های 80x86
هر چند مدت زیادی از ساخت اولین ریزپردازنده های قابل استفاده در كامپیوتر های شخصی نمی گذرد، اما در طی همین مدت نسبتاً كوتاه، كامپیوتر ها به بخش عمده ای از زندگی امروزی تبدیل شده اند و بخش اساسی كامپیوتر ها كه سرآمد این تحولات می باشد CPU است. متداول ترین CPU های امروزی ریزپردازنده هایی هستند كه توسط شركت اینتل به بازار عرضه شده است.پنتیومنسل پنجم پردازنده های شرکت اینتل دارد به آرامی به پایان خود نزدیك می شود!

پنتیوم که در سال 1993 پس از پردازنده های 486 به بازار معرفی شد در ابتدا قرار بود 586 نام بگیرد ولی به دلیل اینكه از نظر حقوقی ثبت اعداد به عنوان نام تجاری ممکن نیست و اینتل نمی خواست رقبا بتوانند نام گذاری مشابهی برای محصولات خود داشته باشند نام آن را به پنتیوم تغییر داد. (که این کار موجب شد رقیب بزرگ اینتل یعنی AMD نام محصولات خود را به K5,K6 و Athlon تغییر دهد.
)مهم ترین تغییر پنتیوم نسبت به 486 شامل معماری ابر اسکالار Superscalar)که به پردازنده اجازه می دهد در یك چرخه بیش از یك دستور العمل را اجرا کند)، باند 64 بیتی اطلاعات و مجموعه دستور العمل های MMX بود. پنتیوم عملا سالهاست که تنها پردازنده CISC مطرح جهان است و این در حالی است که تمامی رقبای آن یعنی Sparc , Mips , Alpha , PowerPC از معماری مدرن تر RISC استفاده می کنند. توضیحات بیشتر این اصطلاحات در سایر مقالات سایت میکرو رایانه آمده است.
البته پنتیوم های مدرن نیز در هسته اصلی خود دستور العمل ها را از CISC به RISC تبدیل می کنند. پنتیوم نقطه ضعف های دیگری نیز نسبت به رقبای خود دارد که از جمله می توان مصرف بالا، تولید حرارت زیاد، استفاده از دستورالعمل های 32 بیتی (رقبا همگی 64 بیتی هستند) و نیاز به فرکانس بالا برای رقابت با سایر پردازنده های هم نسل خود را نام برد.
این که پنتیوم به سرعت به پایان زندگی خود نزدیك می شود کاملا قابل پیش بینی بود. در واقع سالهاست که اینتل پردازنده های مدرن 64 بیتی خود به نام ایتانیوم را به عنوان جایگزین پنتیوم و برادر پرقدرت تر آن یعنی -Xeon- را به مشتریان پیشنهاد می کند. پس این سوال به ذهن می رسد که خوب پس حالا که مردم به زودی پنتیوم های خود را به ایتانیوم ارتقا خواهند داد و همه چیز به خوبی تمام خواهد شد چه جای نگرانی است ؟
پاسخ خیلی ساده است:
اگر به اطراف خود نگاه كنید هیچ اثری از پردازنده های ایتانیوم نمی بینید. در واقع فروش ایتانیوم نیز همانند قدرت محاسباتی و بازده آن بسیار پایین تر از سطح انتظار بوده است. پروژه ایتانیوم از زمان تولد تا به حال دچار مشکلات زیادی بوده به شکلی که اگر اینتل ایتانیوم را هم رها کند جای تعجب زیادی نخواهد بود. سوای فروش ضعیف و قدرت پردازش ناکافی نه تنها در مقایسه با رقبای مانند Ultra Sparc و PowerPC، حتی در برابر محصولات خود شرکت ی Pentium IV و Xeon نیز قابل قبول نبوده است،

اینتل اولین ضربه را از رقیب هوشمند خود؛ یعنی AMD ؛ زمانی خورد که مجبور شد معماری 64 بیتی خود را رها کند و پردازنده هایش را با معماری موسوم به AMD64, Advanced Micro Devices بسازد. در این مورد خاص کلک همیشگی گمراه کردن مردم و رسانه ها با نامگذاری های پیچیده نیز موثر نبود. مانند آنچه که در ماجرای پردازنده های Pentium M و Centrino اتفاق افتاد و باعث شد بیشتر مردم فکر کنند سنتریو یك پردازنده است. البته امروزه عموم جامعه IT می دانند که معماری EM64T اینتل درواقع همان AMD64 ای.ام.دی است که نامش عوض شده تا کسی متوجه نشود که اینتل دارد عملا از تکنولوژی شرکت رقیب اش درس می گیرد.

ضربه دوم کاری به پردازنده ایتانیوم شکست فروش آن در بازار ایستگاه های کاری بود و این در زمانی اتفاق افتاد که HP ایستگاه های کاری ایتانیوم خود را از بازار خارج کرد. (برای اینكه متوجه عمق فاجعه شوید توجه شما را به این نکته جلب می کنم که 90 در صد فروش ایتانیوم متعلق به HP بود) شکست های پی در پی ایتانیوم در برابر موفقیت های پی در پی AMD که عملا از زمانی که پردازنده های Athlon را وارد بازار کرده تا به حال تغییر استراتژی خاصی نداشته بسیار قابل توجه است خصوصا اگر "نقشه راه" پردازنده های پنتیوم را نگاه كنید تا متوجه شوید اینتل چند بار در معماری پردازنده های خود تغییر عقیده داده است:
استراتژی اول اینتل :
از Pentium Pro به Pentium III به Pentium M (می توان آن رامسیر Centrino نام گذاری کرد.(این مسیر پردازنده های خنک، با فرکانس پایین و کم مصرف اینتل است. (توجه كنید که چطور اینتل دارد پردازنده های سرور و LapTop خود را یكی می کند.(
استراتژی دوم اینتل:
از 386 به 486 به Pentium I و II به Pentium IV (که می توان آن را مسیر Pentium IV نام گذاری کر.
این مسیر پردازنده های پر مصرف، گرم و با فرکانس های بالا اینتل است که با رسیدن به سقف 4GHZ از رده خارج خواهد شد.
استراتژی سوم اینتل:
ایتانیوم 1، ایتانیوم 2، ایتانیوم 3
خلاصه اینكه پردازنده های مربوط به استراتژی 2 به بن بست فنی رسیده اند و عملا PentiumV یا Pentium IV بالای 4 گیگا هرتزی دیگر به بازار نخواهد آمد و یااگر بیاید تنها نام تجاری آن پنتیوم است. استراتژی 3 اینتل ، که پر خرج ترین پروژه تاریخ IT پس از پروژه (موفق) IBM 360 است بسیار به کندی پیش می رود. (منتقدان پروژه ایتانیوم را "ایتانیك" نام گذاری کرده اند) و عملا چیزی که باقی می ماند استراتژی فعلی اینتل یعنی سنتریو است که قطعا در برابر رقبایی مانند Ultra Sparc، Aptron و PowerPC حرفی برای گفتن ندارد.
پس در آینده باید چه پردازنده ای بخریم ؟
پردازنده های ایتانیوم به دلیل ساختار 64 بیتی شان توانایی اجرای نرم افزار های 32 بیتی فعلی را به صورت مستقیم ندارند و تنها راه اجرای برنامه مورد نیاز شما بر روی این پردازنده آن است که صبر كنید تا نسخه 64 بیتی آن نوشته شود (مثلا PhotoShop 64 بیتی به بازار بیاید) یا اینكه از نرم افزار های شبیه ساز استفاده كنید.
خوب چون آمدن نسخه های 64 بیتی نرم افزار ها مدت زیادی به طول خواهد انجامید پس باید به سراغ شبیه سازی برویم. هر شبیه سازی موجب افت بازده پردازنده خواهد شد، محققان اعلام کرده اند ایتانیوم با نرم افزار شبیه سازی شده هم سرعت یك پردازنده Xeon با سرعت مشابه خواهد بود. در حالی که این موضوع برای محققان ممکن است هیجان انگیز باشد، قطعا شما علاقه ای ندارید که پول خود را برای پردازنده ای بسیار مدرن خرج كنید و سپس سرعت آن را با شبیه سازی پایین بیاورید. این مانند خریدن یك پورشه و تبدیل آن بازدن كلید به فولکس واگن است چون فرضا برای پورشه شما هنوز جاده ای ساخته نشده است.
یك نکته کوچک قابل ذکر دیگر درباره ایتانیوم سخت افزار آن است، تمام کسانی که با سیستم عمل ویندوز تجربه کاری دارند به خوبی به خاطر می آورند که مهاجرت از پردازنده های 16 بیتی اینتل به پردازنده های 32 بیتی چه ضرر های جبران نا پذیری از نظر مالی و زمانی برای مدیران شبکه به ارمغان آورد. حالا خودتان را تصور كنید که در حال جستجو برای درایور 64 بیتی برای کارت گرافیك یا کارت صوتی تایوانی كامپیوتر خود هستید تا بفهمید چرا هیچكس علاقه ای با ایتانیوم نشان نمی دهد .
حالا شما خواهید گفت که این استراتژی کند مهاجرت به ایتانیوم چیز جدیدی نیست و اینتل و مایكروسافت همانطور که توانسته اند بخش اعظم بازار IT را ده ها سال عقب مانده تر از بقیه بخش های بازار نگه دارند این بار هم می توانند با یك استراتژی 20 ساله به آرامی سخت افزار و نرم افزار 64 بیتی را به جامعه IT بفروشند. متاسفانه یا خوشبختانه این گزینه نیز دیگر شنیدنی نیست، به دلیل اینكه این بار رقبای اینتل و مایكروسافت نه بر روی PlatForm های بسته و کوچک خود مانند MAC، Digital، SGI ، بلکه در بازار x86 و ویندوز در حال رقابت سخت با اینتل و مایكرو سافت هستند.( یعنی مردم نیازی ندارند برای نسخه 64 بیتی ویندوز یا پردازنده بعدی اینتل صبر کنند و می توانند به جای آنها از پردازنده های اپترون یا از Linux ، MAC OS یا Solaris استفاده کنند).
بیشترین خطر بازار اینتل را زمانی تهدید می کند که "سوخت" پردازنده های كلاسیك پنتیوم به پایان برسد در حالی که از پردازنده های جدید تر 64 بیتی هنوز خبری نیست. اینجا دقیقاً جاییست که فرصت مجال به پردازنده های رقیب یعنی Aptron می دهد که در عین 64 بیت بودن می توانند بدون شبیه سازی نرم افزار های 32 بیتی موجود را استفاده کنند. اینتل این روز ها در تدارک تولید پردازنده ای از خانواده xeon است که دارای امکان پشتیبانی 64/32 بیتی به طور همزمان می باشد و این می تواند حضور اینتل را در بازاری که خودش 30 سال پیش به وجود آورد دوباره معنی دار کند.
دو شرکت بسیار معروف تولید كننده ی CPU هستند که دنیا را به تصرف در آورده اند. البته شرکت های دیگری همچون IBM نیز هستند که در تولد CPU و LAP TOP شرکت دارند.شرکت اینتل ابتدا پردازنده ی Pentium I یا همان Pentium را تولید کرد (هم زمان با ورود ویندوزهای 1 و 2) و بعد با سرعتی بهتر و بالاتر Pentium II را وارد بازار کرد. اینتل تا Pentium II 500 پیش رفت و تصمیم به ساخت پردازنده ی Pentium III با كیفیت بالاتر کرد.
هم زمان با این تراشه، AMD دست به کار شد و محصول Athlon را وارد بازار کرد که با Pentium III مقابله می کرد. این دو شرکت با هم بسیار رقابت کردند. طوری که اینتل برای تولید تراشه های 1200 به بالا از پردازنده ی دیگر به نام Pentium IV استفاده کرد که بسیار سرعت بالایی داشت. AMD هم بیكار نماند و پردازنده ی Athlon XP را روانه ی بازار کرد. خیلی ها طرفدار اینتل و خیلی ها طرفدار AMD هستند و به راستی نمی توان گفت که کدام بهترند. چون همین که Intel پردازنده ای جدید می دهد AMD دست به کار شده و بالاتر آن را می دهد. و همین طور آن ها در حال رقابتند. هر دو شرکت محصولی را که از تراشه ی Pentium III و Athelon قوی تر و از Pentium IV و Athelon XP ضعیف تر باشد را برای کسانی که توانایی خرید تراشه های خیلی بالا را ندارد ارائه می کنند. این محصول در اینتل، Celeron و در AMD نیز، Duron نامیده می شود که این دو نیز در جای خود در حال رقابتند.



 لینك مطلب  نظرات []     نوشته:مرتضی علیقلیزاده    معرفی به دوستان
بنر ما


آمار بازدیدها
امروز: نفر
دیروز: نفر
این ماه: نفر
ماه گذشته: نفر
آخرین بازدید:
كل بازدیدها: نفر
افراد آنلاین:

نفر

اطلاعات پست ها
آخرین به روز رسانی:
تعداد پست ها : عدد
ایجاد صفحه: 105 ثانیه
پشتیبانی آنلاین

CopyRight All Rights Reserved by KHAFAN 30TI.MIHANBLOG.COM
تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سی پی یو است . هر گونه كپی برداری ازمطالب یا تصاویر این سایت تنها با ذكر منبع مجاز می باشد .